22 oktober 2016

Zwam

By In verre 2 min

Vlak voordat ik mijn Thaise hutje in kroop ontdekte ik op mijn bovenarm een vlekje. Of eigenlijk: vele vlekjes. En dat was niet het enige. Bij nadere inspectie van mijn lichaam ontdekte ik ook een roodbruin bloedpuntje van een millimeter doorsnede in mijn handpalm.
Omdat de plekjes niet leken op moedervlekken, pigmentvlekken en littekens, bladerde ik met bevende handen door een reisgids, waar in het hoofdstuk over gezondheid, twee schimmels werden beschreven. Die had ik. Ik had er zelfs vele. Ik scrubde mijn huid, goot jodium over de vlekjes en smeerde ze in met dag-, nacht- en zonnebrandcrème. Daarna deed ik er een pleister op en at een paar paracetamolletjes.
Over bloedpuntjes stond er niets. Dat was natuurlijk omdat bij mij sprake was van een nog niet nader gedefinieerd beest, dat bij mijn vinger naar binnen was geslopen en bij mijn kleine teen weer naar buiten zou komen, en onderweg inwendige bloedingen veroorzaakte. Als ik goed luisterde naar mijn lichaam, hoorde ik al geknaag aan mijn maag- en darmstelsel.
Ik hield mijn hand tegen mijn voorhoofd, dat warm en klam aanvoelde. Voor de spiegel trok ik mijn oogleden naar beneden, ik stak mijn tong uit, ik betastte mijn lijkbleke gelaat. Ja, ik had een verschrikkelijke ziekte onder de leden. Op mijn laatste krachten sjokte ik naar bed. Als ik geluk had zou ik de volgende ochtend opstaan met een zwam op mijn arm, maar ik achtte het waarschijnlijker dat ik helemaal niet meer wakker werd.
Tot mijn verbazing leefde ik de volgende ochtend nog. Maar het bloedpuntje en de vele vlekjes waren niet verdwenen. Elke keer als ik knipperde met mijn ogen verdubbelden ze in grootte en hoeveelheid. Ik kroop naar de apotheek op de hoek.
Tegen de apotheker zei ik dat ik last had van zwammen en een levensbedreigend knaagdier. Ik strekte mijn arm en wees op het bloedpuntje.
‘What is this?’ vroeg ik.
Ik stroopte ook de mouw van mijn T-shirt op, en wees op de vlekjes. ‘And this?’
Ze zei niets.
‘Please, tell me,’ zei ik. ‘Am I dying?’
Ze zei dat ze dacht van niet: ‘Is normal. You relax.’
Aan het einde van de middag zaten de vlekjes er nog steeds, maar ze waren niet in aantal verdubbeld, en het bloedpuntje was ook niet groter geworden. Kortom, de situatie had zich gestabiliseerd. Wel goot ik, tegen de tijd dat de avond viel, een flesje Deet over mijn lichaam. Want een muggenprik, dat zou het einde betekenen.