20 november 2016

Geen idee

By In verre 1 min

Achter de receptie van mijn guesthouse in Can Tho werkte een vrouw haar make-up bij. Met oogpotlood trok ze een lijntje boven haar ooglid.
‘Ja?’ zei ze. Met een schuine blik keek ze in haar spiegeltje.
Ik vroeg hoe laat de bus de volgende dag naar Vinh Long zou vertrekken. Met een zucht klapte ze haar spiegeltje dicht. Ze schoof een la open en haalde daaruit een dikke map.
‘Hoe lang blijf je in Vinh Long?’ vroeg ze.
‘Geen idee,’ zei ik.
‘Twee dagen, drie dagen, vier dagen,’ zei ze. Met elke dag tikte ze met haar vinger op het boekwerk. ‘Een week?’
‘Ik weet het niet,’ zei ik.
‘Denk erover na,’ zei ze.
Ik dacht erover na.
‘Ik heb géén idee,’ zei ik. ‘Ik wil alleen weten hoe laat de bus vertrekt.’
Ze ademde zo diep in dat ze de hal bijna vacuüm zoog. Demonstratief sloeg ze het plakboek open. In plastic hoesjes waren A4-tjes geschoven met foto’s en uitgebreide beschrijvingen van dagtochten en busreizen. Ik kon vanuit Can Tho via Vinh Long en My Tho naar Ho Chi Minh reizen, ik kon een dag, twee of drie dagen in Vinh Long verblijven, of een week, ik kon kiezen voor een hotel of een guesthouse, samen of alleen op een kamer, maar ik wilde niets van dat al, want wie weet was de buschauffeur de liefde van mijn leven, en besloot ik niet slechts twee dagen maar de rest van mijn leven noedelsoep te eten in Vinh Long.
‘Alles is mogelijk,’ zei ze. Ze wees op de foto’s die ze had uitgelegd op tafel.
‘Precies,’ zei ik. ‘Daarom wil ik alleen weten hoe laat de bus vertrekt.’
Ze graaide de foto’s bijeen en sloeg het plakboek met een klap dicht.
‘Géén idee,’ zei ze.