10 januari 2018

Hetzelfde

By In verre 2 min

Als ik op reis ben, doe ik elke dag iets anders, maar een ding blijft hetzelfde: het ontbijt. Als ik langer dan een dag in dezelfde stad blijf, ga ik voor dat ontbijt ook elke dag naar hetzelfde café. Bij voorkeur worden in dat café dezelfde kranten van het huis bezorgd, en zit dagelijks hetzelfde rijtje stamgasten aan de bar.
In Alcalá de Guadaíra vond ik dat café de eerste dag. Ik ging zitten en bestelde mijn ontbijt, koffie met melk, en een half geroosterd broodje met olijfolie en tomaat.
De tweede dag ging ik naar hetzelfde café. De serveerster vroeg wat ik wilde.
Café con leche,’ zei ik weer, ‘Y media tostada con tomate y aceite.’
‘Oh ja,’ zei de vrouw die de bestelling opnam. ‘Hetzelfde als gisteren.’
De toon was niet beschuldigd, integendeel, er klonk berusting in door. Misschien vond ze het zelfs wel prettig dat ik hetzelfde als de dag daarvoor bestelde, en hoopte ze dat ik morgen weer hetzelfde als vandaag zou bestellen. Misschien had ze dat liever dan mensen die hun ogen besluiteloos lieten glijden over al die ontbijtjes en na een half uur nog niet wisten of ze churros con chocolate wilden, kamillethee met een muffin of een broodje ham met een café con leche, de melk niet te warm, maar wel opgeschuimd, por favor.
De vrouw bracht mijn koffie en geroosterde brood, dat ik rijkelijk begoot met olijfolie en met gepureerde tomaten bestreek. Ik las de krant, dronk mijn koffie, at mijn broodje.
Op de derde dag hoefde ik niet eens meer te bestellen. Op de vraag van de vrouw – ‘hetzelfde?’ – hoefde ik alleen maar te antwoorden, en dat was maar goed ook, want toen ze me zag binnenkomen had ze, zei ze, de bestelling direct doorgegeven aan de keuken.
Om mijn onveranderlijke keuze voor het ontbijt, dat ik nu al wekenlang nuttigde, te verantwoorden mompelde ik tegen mezelf dat hetzelfde niet écht hetzelfde was. Soms werd de koffie in een glas geserveerd, soms in een kopje. De tomaat was in plakjes gesneden, of gepureerd. Soms was een halve tostada een heel broodje van een klein formaat, en een hele tostada een heel broodje van een groter formaat.
Toch benauwde het me dat de serveerster de bestelling doorgaf op het moment dat ik binnenkwam. Was ik zo voorspelbaar? Moest ik wel elke ochtend hetzelfde willen, was ik niet een beetje sáái? Ik was toch zeker een redelijk ondernemend tiepje op reis. Moest mijn avontuurlijke inborst niet blijken uit mijn verrassende keuze voor het ontbijt?
Ik nam een slok door mijn koffie, een hap van mijn tostada. Verbeeldde ik het me, of was de koffie lauwtjes? En was die tomaat niet een beetje te waterig, de olijfolie ranzig? De helft van het geroosterde broodje was ook werkelijk een beetje verbrand. Ja, het werd tijd voor verandering, ik schoof bord en mok van me af, ik moest iets ánders!
Maar wát? Ik wierp een blik op de kaart, het zweet brak me uit, mijn hart roffelde toen ik alle opties naging. Met bevende handen depte ik druppels van mijn gezicht, tot ik besloot de kwestie voorlopig te laten rusten. Morgenochtend zou ik wel besluiten of ik voor de verandering eens een café solo zou bestellen, een glas versgeperste sinaasappelsap, anijslikeur, en een héle tostada belegd met kaas en jamón ibérico.
Of gewoon weer hetzelfde.