30 juni 2018

Haute couture

By In heinde 2 min

‘Wat een prachtige jas heb je aan!’ Een man houdt me staande op straat.
‘Dank je wel,’ zeg ik.
‘Werkelijk schitterend.’ Hij laat zijn blik glijden over de stof, de knoop om mijn middel. ‘Waar heb je ‘m gekocht?’
‘Oh, dat weet ik niet meer.’
Ik wuif met mijn hand de beelden weg die voor mijn ogen verschijnen. Ik herinner me de vroege lente, koele ochtend, een tas met groente en fruit van de Haagse Markt bungelend aan het stuur, zonlicht gefilterd door de bladeren, lindebloesem, en door het raam van een winkel een kledingrek, een lange paarse jas die als gegoten zat.
‘Je weet het niet meer.’ Hij schudt meewarig zijn hoofd. ‘Maar het is duidelijk haute couture.’
Soepele stoffen, goudgaren, geborduurde werkjes, kralen en pailletten en parels, glanzende zijde, ruisende avondjurken.
‘Haute couture,’ zeg ik. ‘Nou nee.’
‘Jawel,’ zegt hij. ‘Het lijkt op de ontwerpen van je-weet-wel, die in de Kunsthallen?
Hij strekt zijn hand uit naar mijn kraag, ik vermoed dat hij het lipje wil bekijken om te achterhalen uit welk maison de couture deze manteau afkomstig is.
‘Ralph, Ralph…’ zegt hij.
‘Victor en Rolf,’ zei ik.
‘Juist! Victor en Rolf. Hij staat je prachtig.’ Hij laat zijn hand over mijn linker mouw glijden. ‘Fijne middag.’
Ik herinner me ook dat ik het bedrag contact betaalde met euromunten en centen die ik opdiepte uit mijn portemonnee, tot er twaalf euro vijftig op de toonbank lag. Met mijn jas opgerold boven op de mango’s en avocado’s fietste ik naar huis.