10 september 2016

Een beetje creativiteit

By In verre 4 min

Volgens de bijsluiter, die met een tie-wrap aan de verpakking was bevestigd, kon de geïmpregneerde klamboe ‘met een beetje creativiteit’ op verschillende manieren worden opgehangen. Bij het muggennet was een plastic zakje met een spijker, een touw en een heleboel haakjes geleverd.
Omdat de muggen zich massaal vast zogen aan mijn huid, spreidde ik met gezwinde spoed de klamboe uit over het hotelbed en bestudeerde de tekeningen in de bijsluiter. Met stippellijntjes en doorgetrokken lijnen waren verschillende ophangmogelijkheden uitgetekend; figuren in de vorm van een driehoek, een vierkant, een rechthoek, en zo nog een aantal van die wiskundige modellen die me deden terugdenken aan een ellendig leven waarin dat gruwelijke vak nog een rol speelde.
Er was geen hamer bijgeleverd. Daarom gebruikte ik de harde kaft van een boek om de spijker mee in de muur te slaan. Dat lukte slechts ten dele, want bij de derde slag viel de spijker op de grond en kwam het pleisterwerk mee. Kordaat veegde ik het gruis van het hoofdkussen en plakte het met een pleister weer tegen de muur. Van een afstandje zag je er niets van.
Vervolgens bevestigde ik de klamboe met de haakjes aan de plafondlamp. Ik deed een beetje creatief met het touw en drapeerde losjes de flappen over de bedrand. Vervolgens knipte ik het schemerlampje aan waardoor de kamer werd gehuld in zachtgeel licht, als bevond ik mij in het hemelse paradijs. Vanavond zou ik mij ten ruste leggen in een verheven bed. In de verte hoorde ik de engelen al Halleluja zingen.

Plots kletterde de lampenkamp naar beneden door de luchtstroom van de ventilator. Het halve plafond viel op het matras. Het touw raakte verstrikt in de gordijnen. De kap stuiterde op de grond en rolde vervolgens onder het bed. Op handen en knieën zocht ik tussen de stofwolken naar de haakjes.
Er werd op de deur geklopt.
‘Miss?’ vroeg een mannenstem.
‘Alles onder controle!’ riep ik.
Inmiddels was het middernacht. Dat ik nog niet kon gaan slapen was mijn eigen schuld. Ik was te laat begonnen. In de bijsluiter stond duidelijk vermeld dat het muggennet vóór het vallen van de avond opgehangen diende te worden en dat was ongetwijfeld niet alleen omdat malariamuggen tegen de schemering actief worden, maar vooral omdat, en dat wisten die bijsluiterschrijvers ook, een beetje creativiteit heul veul tijd kost.
Toch lag ik een uur later in bed, onder hetgeen er nog over was van de klamboe na ‘een beetje creativiteit’. Een strook had ik aan de ventilator gebonden, een andere flap bungelde aan een haakje, en de scheuren had ik met veiligheidsspelden en pleisters bijeengebonden. Boven mij bungelde vervaarlijk de lampenkap. In mijn oor zong een muggenkoor.