18 december 2016

Kerstdiner

By In heinde 2 min

‘Lieve familie,’ zegt papa.
Oma snuift.
‘Ma. Claire, Jaap en Tinie, Tessa, Mark, wat heerlijk dat we op deze Eerste Kerstdag allemaal bij elkaar zijn. Om dat te vieren heb ik een prachtige Cabernet Sauvignon gekocht. Jaap, jongen, ontkurk de fles.’
Oom Jaap schuift zijn stoel naar achteren, staat op, grijpt de fles bij de hals en steekt de ijzeren punt van de trekker in de kurk. Hij trekt te hard. Wijn golft over de dampende schotels en het tafellinnen.
Never mind, kerel.’ Papa grist de fles uit oom Jaaps handen en schenkt de wijnglazen een voor een in terwijl hij achter ons langs om de tafel heen loopt.
‘Nee, Tessa, jij en Mark krijgen geen wijn, daar zijn jullie veel te jong voor, nee, óók geen klein slokje. Dat weet ik schat, ik neem af en toe een glaasje, maar papa is volwassen, en volwassenen weten tot hoever ze kunnen gaan.’
‘Nou,’ zegt mama.
Tante Tinie legt haar hand op mama’s onderarm en knijpt er lichtjes in. Oom Jaap tikt met zijn mes tegen de rand van de tafel.
‘Laten we even stilstaan bij dit mooie feest,’ zegt papa. Hij zet de wijnfles naast zijn bord neer. ‘Kerst staat voor een nieuw begin. Kerst is het licht aan het einde van de tunnel, het sterretje in de donkere nacht. Een feest waarbij we stilstaan bij de geboorte van Jezus, en waarbij we de beslommeringen van alledag en onze menselijke fouten even kunnen vergeten. We vieren dat we zelfs in een duistere periode hoopvol vooruit kunnen kijken naar een nieuwe toekomst. Sámen, als familie.’
Kaarsvet druipt op het tafelkleed. Tess doopt haar vinger erin. Ze blaast op het topje van haar wijsvinger totdat het vet gestold is en schraapt het er daarna met haar duimnagel vanaf. De kruimels tikken op haar bord.
‘Hè, Tessa,’ zegt papa. ‘Tóé nou.’
Mama knipoogt naar Tess.
‘Want als ik iets geleerd heb dit jaar, dan is het dat dit gezin, deze familie…’ Papa tilt zijn bril op en veegt met duim en wijsvinger in zijn ooghoeken. ‘Dan is het dat jullie de belangrijkste mensen zijn in mijn leven.’
‘Het is me anders vies van je tegengevallen,’ zegt oma. ‘Die hele toestand met jullie hulpje.’
‘Zíjn hulpje,’ zegt mama.
Oma snuit luidruchtig haar neus in haar servet en gooit het als een verfrommeld propje op haar bord.
‘Laten we niet achterom kijken. Kerst is het feest van de geboorte, van de hoop. Laten we daarop toosten!’ zegt papa. ‘Jawel, Tessa, dat kan óók met druivensap.’
Ik peuter in mijn neus en draai tussen duim en wijsvinger een bolletje dat ik naar de overkant schiet. Het kleeft aan papa’s witte boord.
‘Lieve familie,’ zegt papa. Hij heft als enige zijn glas. ‘Op een nieuw begin!’